تقدیم  به مادرم

و تمامی بغض های فرو خورده اش

 

این شعر از تمامی زن شرم می کند

از بو سه ای که قلب مرا نرم می کند

از برف گیسوان تو تا بخت تیره ام

تصویر چشم های تو و چشم خیره ام

وقتی تمام کودکی ام رو به روی توست

گویی تمام بغض زمین در گلوی توست

مادر میان خواب صدا میزنم تو را

حالم بد است!  غصه نخور ، نه! نگو چرا

در دست پُر سخاوت تو گریه می کنم

با هر چروک صورت تو گریه می کنم

زُل می زنم به عکس کجت روی طاقچه

تن می دهم به عطر تنت توی باغچه

من را ببخش ، شیره جانت مکیده ام

من را ببخش اگر که غمت را ندیده ام

شب های گریه های من و بوسه های تو

شادی نصیب من شد و پیری برای تو

«زیر پناه چادر گلدار نیمه باز

از گریه های قایمکی بین هر نماز»

از دردهات هرچه بگویم بدان کم است

«سلطان غم» که نیست ، نه! «مادر» خود «غم» است!

کامران محمدی 

 

نوشته شده در چهارشنبه ٢٠ اردیبهشت ۱۳٩۱ساعت ٩:۱۸ ‎ق.ظ توسط سایبان نظرات () |